Montra's blog

เมื่อวันก่อนได้มีโอกาสไปทานข้าวกับแม่เพื่อนเก่าเพื่อนแก่มาค่ะ ก็ร้านคาราโอเกะร้านเดิม ที่เพื่อนๆ เพียวเสดมักชอบนัดกันไปเป็นประจำ นกสั่งน้ำพริกมากิน ขณะที่ยิ้มสั่งสลัดกุ้งทอด ส่วนปุ๋มต้องเป็นแกงสัมชะอมทอดและแน่นอนว่ามันต้องมีข้าวผัดจานใหญ่และไอศรีมบัดลุกเบ้อเริ่มเทิ่มตบท้าย ก็อ้วนซะขนาดนี้ ขนาดนกเห็นยังอึ้งพูดไม่ออกทีเดียว ฮ่า ฮ่า

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้เป็นปีแห่งความสุข ความสำเร็จและความสมหวังกันถ้วนหน้านะคะ

ปุ๋มเอง

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ที่ระดับความเร็ว 130 กิโลเมตรต่อชั่วโมง บนทางด่วนช่วงที่ตัดผ่านอนุสาวรีย์ชัยฯ ไปยมราช มันเป็นชะตากรรมที่ต้องแบกรับไว้ด้วยความจำใจว่า "สายอีกตามเคย" ตามมาด้วยสัจธรรมเรื่องเวลาที่ว่า ถ้าต้องการเดินทางจากแยกยมราชไปให้ถึงท่าพระจันทร์ภายในเวลา 20 นาที ตอนช่วงห้าโมงเย็น คงต้องเหาะไปอย่างเดียว

ขณะที่นั่งหมดอาลัยตายอยากกับชะตาชีวิตของตัวเองอยู่นั้น  ใครคนหนึ่งก็ส่งบางอย่างมาตอกย้ำการรอคอยอย่างยาวนานที่อาจทำให้บางอย่างสายเกินไป...

เอ๊ะ....อะไรหนอ?

เรื่องของเรื่องคือเกิดมีหนุ่มหน้าใสมามอบเพลงให้ค่ะ ไม่ได้ให้ปุ๋มคนเดียว ยังฝากมาให้ถึงพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆ ชาวเพียวเสดอีกด้วย แหม...รู้จักเข้าทางเพื่อนฝูง ตอนแรกก็หน้าบานเป็นหม้อก๋วยเตี๋ยวทีเดียว แต่พอฟังชื่อเพลงแล้วนี่ซิ ถึงกับนั่งตาค้าง เกิดไม่แน่ใจอย่างไรก็ไม่รู้ค่ะ

 ....................................

.............................

....................

..........

....

ฟ้ากางเป็นเรื่องราวของผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งค่ะ