รู้หรือไม่ว่าเพียวเสดเรามีกรุ๊ปอยู่บน facebook ด้วยนะ ไปจอยกันที่

     http://www.facebook.com/group.php?gid=213141876202&ref=ts

ซากในใจ

mahaoath's picture

ภิกษุวัยกลางคนจรดปากกาลงบนสมุดบันทึก ท่านค่อย ๆ บรรยาย ถ่ายทอดความรู้สึก ที่เก็บงำไว้เป็นเวลากว่า ๑๐ ปี ผ่านหยดน้ำหมึกจากปากกาลงสู่หน้ากระดาษ เป็นความรู้สึกที่สะท้อนออกมาจากเบื้องลึกในจิตใจ

 

บางคนเคยว่าไว้ว่า เวลาช่วยเยียวยาทุกสิ่ง แต่วันนี้ท่านกลับระลึกได้ว่า เวลาเพียงแค่ทำให้มีความรู้สึกอย่างอื่นเข้าไปปิดบัง ไปทับถม ความรู้สึกในส่วนลึกที่สุดของก้นบึ้งจิตใจไว้ไม่ให้เห็นเพียงครั้งคราว เหมือนตะกอนทับถมกัน บางเวลากระแสน้ำพัดพาเอาตะกอนนั้นออกไป ก็จะสามารถเห็นซากปรักหักพังที่จมอยู่ใต้น้ำ

 

ไม่ต่ำกว่า ๑๐ ปี ที่ซากแห่งความรู้สึกนั้น จมอยู่ใต้ทะเลแห่งจิตใจ มันถูกสิ่งต่าง ๆ ความทรงจำอื่น ๆ ทับถมไว้จนเหมือนไม่เคยมีอยู่ ความรู้สึกที่แยกไม่ออกระหว่าง เศร้า สลด หดหู่ หรือน่าสมเพชเวทนา

 

ช่วงเวลาแห่งวัยฉกรรจ์ ที่ถูกสรรค์สร้าง รายล้อมไปด้วยหมู่มวลมหามิตรที่มีรสนิยมเดียวกัน รสนิยมแห่งหนุ่มวัยทำงานที่ไม่มีภาระใด ๆ ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องดิ้นรนเพื่อปากท้อง ด้วยร่างกายที่ยังเข็มแข็ง กับเงินเดือนที่มากกว่าข้าราชการระดับอธิบดีกรม ชายหนุ่มพร้อมจะปลดปล่อยพลังที่เหลือเฟือ ไปกับอบายมุขทุก ๆ ชนิดที่มีผู้คิดค้นขึ้นมา

 

สก็อตช์วิสกี้อายุไม่ต่ำกว่า ๑๘ ปี ผสมกับโซดา น้ำ และน้ำแข็ง ในมือของหญิงสาวที่อายุดูจะน้อยกว่าเหล้าราคาแพงขวดนั้นเสียอีก ถูกบรรจงป้อนให้ชายหนุ่มลิ้มรส ในขณะที่มือของเขานั้นต้องทำหน้าที่แจกไพ่ให้กับชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาอีกหลายคน และแน่นอนว่าทุกคนมีหญิงสาวนั่งคลอเคลียอยู่ข้างกายเช่นกัน เหล้าและการพนันเป็นเพียงการเริ่มต้น เมื่อปริมาณความเมาเข้าที่ ดีกรีแห่งความกำหนัดพลุ่งพล่าน ต่างก็แยกย้ายกันเพื่อบรรเลงเพลงกามา

 

ทุกคืนคือคืนวันศุกร์สำหรับชายหนุ่ม เขาพร้อมเสมอที่จะตื่นสาย พร้อมเสมอที่จะไม่ไปทำงาน ด้วยความกระหยิ่มในใจว่าจำนวนลูกค้าที่เขาหาได้นั้น เกินกว่าเป้าหมายที่เจ้านายตั้งไว้แน่นอน ดังนั้นเขาควรจะมีสิทธิ์ที่จะผ่อนคลายบ้าง

 

คืนแล้วคืนเล่าที่ชายหนุ่มใช้ชีวิตอยู่ในวังวนของโลกีย์ แม้คืนนั้นก็เช่นกัน คืนที่ซากปรักหักพังถูกฝังลงในจิตใจของเขา จุดเริ่มต้นก็เหมือนกับคืนก่อน ๆ

 

“ อยู่ไหน ไปกินข้าวกันไหม ” คำถามเดิม ๆ ที่ออกมาจากปากของใครสักคน คำถามที่ไม่เคยลงเอยด้วยข้าวสักเม็ด คำถามที่รู้กันว่าเป็นสัญญาณแห่งราตรีอันยาวนาน คำถามที่ชายหนุ่มตอบโดยไม่ต้องคิดว่า “ ไปซิ เดี๋ยวเจอกัน ”

 

จากแก้วแล้ว แก้วเล่า กลายเป็นขวดแล้ว ขวดเล่า น้ำสีอำพันยิ่งไหลผ่านลำคอลงสู่กระเพาะชายหนุ่มมากเท่าไร ความเมายิ่งไหลผ่านเส้นเลือด ขึ้นสู่สมองเขามากเท่านั้น ชายหนุ่มไม่อาจเห็นโลกอย่างที่คนทั่วไปเห็น ไม่อาจได้ยินโลกอย่างที่คนทั่วไปได้ยิน ประสาทสัมผัสทั้ง ๕ ไม่สามารถทำงานได้อย่างปกติ แต่จะเป็นไรไป เขาชินชากับอาการอย่างนี้เสียแล้ว อาการที่คนอื่นเรียกว่าเมา แต่เขาเรียกว่าความสุข ผิดแต่ว่าคืนนั้นความสุขของเขามีมากกว่าที่เคย

 

เหลือเวลาไม่ถึงชั่วโมงก่อนที่พระอาทิตย์จะทักทายขอบฟ้า ก่อนที่ความมืดแห่งรัตติกาลจะลาลับไป อีกไม่นานท้องถนนจะเต็มไปด้วยรถรา ความเร่งรีบแห่งเมืองหลวงใกล้เข้ามาทุกนาที ชายหนุ่มประคองตัวเองขับรถกลับมาจนถึงบ้าน ที่ที่เขาจะฝังร่างอันเกือบจะไร้วิญญาณลงในที่นอนอันหนานุ่ม ที่ที่จะช่วยให้เขาฟื้นจากฤทธิ์ของมัน ฤทธิ์ของความสุขที่เขาดื่มมาเกือบทั้งคืน สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือการนอน

 

ผู้หญิงคนนี้อีกแล้วที่เปิดประตูให้ชายหนุ่ม ความจริงเขาก็มีกุญแจบ้าน แต่บ่อยครั้งที่มันมักจะหายไปในเวลาที่เขาต้องการใช้มัน ผู้หญิงคนเดิม พร้อมกับคำถามเดิม ๆ คำถามที่ถามเขาทุกคืนที่เธอต้องเปิดประตูให้เขา “ ไปไหนมา จะเช้าอยู่แล้วนะ ” คำถามที่ทุกคืนเขาจะตอบเพียงว่า “ ไปกินข้าวกับเพื่อน ”

 

แต่คืนนี้ไม่เหมือนทุกคืน ชายหนุ่มไม่อยากรับรู้ ไม่อยากฟัง ไม่อยากได้ยิน ไม่อยากอะไรนอกจากนอน ฤทธิ์เหล้าบวกกับความอ่อนล้าของร่างกายที่ถูกใช้ราวกับเครื่องจักรมาเกือบทั้งคืน ทำให้อารมณ์ของเขาแปรปรวนพลุ่งพล่านขึ้นทันที่ที่ได้ยินคำถามเดิม ๆ จากปากผู้หญิงคนนั้น ความพลุ่งพล่านในใจกลายเป็นคำตะคอกที่เขาสบถออกมาแทบจะทันที “ ยุ่งอะไรด้วยเล่า คนจะรีบไปนอน ”

 

แทบจะทันทีเช่นกัน ที่น้ำใส ๆ เอ่อท่วมดวงตาทั้งคู่ของผู้หญิงคนนั้น มืออันสั่นระริกของเธอเอื้อมมารั้งแขนชายหนุ่มไว้ ก่อนที่คำพูดไม่กี่คำจะหลุดออกมาจากปากอันสั่นเทาของเธอ คำพูดที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเย็นสันหลัง คำพูดที่ทำให้เขาฟื้นคืนสติ คำพูดที่ทำให้เขาต้องหันไปกอดเธอไว้ คำพูดที่ฉุดเขาขึ้นมาจากความมืดมิดในจิตใจ “ นี่แม่นะลูก ”....

 

ภิกษุวัยกลางคนจรดปากกาอยู่บนสมุดบันทึก มือของท่านสั่นสะท้านจนไม่อาจเขียนต่อไปได้แม้แต่พยัญชนะสักตัวเดียว ท่านละสายตาจากสมุดบันทึก เหม่อมองพระพุทธรูปบนโต๊ะหมู่ผ่านน้ำใส ๆ ที่คลออยู่บนดวงตาของท่าน สายตาของพระพุทธรูปเหมือนกับจะบอกท่านว่า วันนี้ท่านเลือกทางที่ถูกต้องแล้ว ทางแห่งพระธรรมวินัย ทางที่จะลบซากแห่งความรู้สึกที่ฝังลึกอยู่ในใจมาหลายปี ทางที่จะพาท่านพ้นจากความทุกข์ชั่วกาลนาน

 

ภิกษุวัยกลางคนก้มลงกราบพระพุทธรูปอย่างที่เคยทำอยู่ทุกวัน แต่ครั้งนี้ท่านบรรจงกราบทั้งด้วยกายและด้วยใจ

-----------

  1. ตั้งใจจะเขียนบทความวันแม่ ไป ๆ มา ๆ ออกทะเล กลายเป็นเรื่องสั้นไปซะได้
  2. เรื่องทั้งหมด รวมทั้งตัวละคร สมมติขึ้นมาทั้งสิ้น หากพาดพิงถึงผู้ใดขอให้มาแก้ต่างเอาเอง
  3. พอจะเป็นนักเขียนได้ไหมเพื่อน ๆ
mahaoath's picture

อ่านกันยัง กลัวไม่มีใครอ่าน

อ่านกันยัง กลัวไม่มีใครอ่าน เลยต้องคอมเม้นท์ให้ไปโชว์ในกล่องคอมเม้นท์ด้านบน ฮ่า ฮ่า ไปจำวัดดีกว่า ง่วงแล้ว

พบปัญหาการใช้งานแจ้งได้ที่ ฟอรั่มเกี่ยวกับเว็บไซต์
การใส่รูปภาพในเว็บ กระทู้นี้เลยครับ

พ่อทีเจ's picture

เห็นภาพเลยท่าน

เห็นภาพเด็กปีหนึ่งตัวอ้วนใหญ่ไม่ได้สติที่โดนเพิ่อนๆหามขึ้นไปบนหอพักชั้นสี่อย่างทุลักทุเลเพราะไม่อยากทิ้งเพื่อนให้ฝูงยุงเจาะเส้นเลือดที่มีแต่แอลกอฮอล์...ตอนนี้เด็กอ้วนคนนั้นละแล้วซึ่งทางโลก ในขณะที่รุ่นพี่หลายคนยังคงวนเวียนกับเส้นทางเดิมๆ...สาธุ

Montra's picture

เพชรน้ำเอก

ถือเป็นเพชรน้ำเอกที่ควรค่าแก่การยกย่องทั้งในแง่ของเนื้อหาและการใช้ภาษา อ่านมาถึงย่อหน้าก่อนจะจบที่สะท้อนอารมณ์ของท่านผู้เขียน อ่านแล้วสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจเลยค่ะ

ไม่ทราบมาก่อนเลยว่าท่านก็มีฝีมือในวิชาการเขียนเรื่องสั้นด้วย

ยินดีต้อนรับสู่โลกของนักเขียนค่ะ

 

ปล. อังเคิลเอสได้มีโอกาสอ่านหรือยังค่ะนี่ ถ้ายังต้องรีบหน่อยแล้วค่ะ ไม่งั้นจอมแฉจะตามไปแฉให้ทราบ ...เดี๋ยวได้เป็นเรื่องอีกแน่ๆ เลยค่ะท่าน ฮ่า ฮ่า ฮ่า

mahaoath's picture

แล่ว แล่ว แล่ว

ถ้าจะไปแอบบอก U.S. หรือ จะเอาไปไหน ขอให้อ้างอิงต้นฉบับไปที่สายลมแห่งปัญญานะครับ ไม่ต้องลิงก์มานี่ดีกว่า ลิงก์ไปที่ http://dhamweb.exteen.com/20090805/short-story-001 นะครับ

พบปัญหาการใช้งานแจ้งได้ที่ ฟอรั่มเกี่ยวกับเว็บไซต์
การใส่รูปภาพในเว็บ กระทู้นี้เลยครับ

หม่ามี้ลูกลิง's picture

อ่านแล้วน้ำตาคลอเลย...

โดนใจมากเลยค่ะท่าน ขออย่างนี้อีกเรื่อยๆ นะค่ะ เอาไว้เตือนสติตัวเอง ขอบคุณค่ะ


ป.ล. ต้องใช้เพื่อนกี่คนถึงจะแบกเพื่อนคนนั้นขึ้นไปถึงชั้นสี่ได้ หม่ามี้ล่ะอยากรู้จริงๆ big grin

mahaoath's picture

ชั้น 4 แต่ว่า

ที่หอชายในเกษตร ชั้นล่างสุดคือชั้น G ดังนั้น ชั้น 4 คือ ชั้น 5 ครับ โฮก

พบปัญหาการใช้งานแจ้งได้ที่ ฟอรั่มเกี่ยวกับเว็บไซต์
การใส่รูปภาพในเว็บ กระทู้นี้เลยครับ

หม่ามี้ลูกลิง's picture

ตกลงว่าห้าชั้นเหรอค่ะ?

ได้ฟังว่าสี่หม่ามี้ยังมีอาการเช่นนี้  จริงๆ แล้วห้าเลยเหรอค่ะท่าน  


ว่าแต่สี่สี่ห้าห้าเนี่ยมีลุ้นมั๊ยค่ะท่าน...งวดนี้...

พ่อทีเจ's picture

ชั้นล่างเป็นใต้ถุนครับ

วันนั้นน่าจะช่วยกันแบกประมาณ 6 - 7 คน ต้องให้อ๊อดหรือย้งมาคอนเฟิร์ม เพราะจำไอ้สองคนนี้ได้ว่าเป็นหนึ่งในทีมกู้ภัย


ที่สำคัญยังต้องสละขันอีกหนึ่งใบมาใส่โจ๊กที่คายคืนออกมาด้วย..

aj_album's picture

เขียนดีมากๆค่ะท่านอ่านแล้วซึ้

เขียนดีมากๆค่ะท่านอ่านแล้วซึ้งมากเลย เห็นถึงความรักของแม่ที่มีต่อลูกเสมอ เข้ากับบรรยากาศวันแม่ที่กำลังจะมาถึงเลยนะคะท่าน ในอดีตเคยทำเรื่องที่ทำให้แม่ทุกข์มากแต่แม่ก็ไม่เคยโกรธเกลียดลูกคนนี้เลย แม่บอกว่าทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นคือความผิดพลาดเพราะเยาว์วัย ยังไม่ประสีประสาโลกนัก แม่ถึงขนาดไปไหว้เจ้าแม่กวนอิมที่ฮ่องกงขอให้ได้ลูกกลับคืน รักแม่มากๆเลยค่ะ พอได้มีลูกของตัวเองยิ่งได้รับรู้ความรุ้สึก ความเหน็ดเหนื่อยของแม่ที่ต้องเลี้ยงดูทะนุถนอมเรามาจนเติบโต ทุกวันนี้ยังคิดว่าตัวเราเองยังทำหน้าที่แม่ได้ไม่สมบูรณ์แบบเท่าที่แม่ของเราเคยทำให้กับเราเลยอ่ะค่ะ แต่ก็จะพยายามต่อไปค่ะ ยิ่งมีลูกปู้ชายซะด้วย แอบหวาดหวั่นเล็กน้อยว่าโตขึ้นจะเฮี้ยวมากไม๊เนี่ย หุ หุ หุ ...


เห็นพูดเรื่องเพื่อนด้วย หลวงพี่โชคดีมากเลยค่ะที่มีกัลยาณมิตร ต้องขอบคุณทีมกู้ภัยมั่กๆเลยนะคะ คริ คริ.. ตัวเก๋เอง ณ วันที่ชีวิตเคยสะดุด ในที่สุดเก๋ก็ค้นพบว่าเพื่อนแท้คืออะไร ใครคือคนที่ไม่ทิ้งเราตอนที่ชีวิตเราแย่ เก๋โชคดีที่ผ่านช่วงแย่ๆมาได้เพราะกำลังใจจากเพื่อนที่แสนดีบางท่านที่ไม่เคยทิ้งกันเลย มีเพื่อนอยู่คนนึงถึงขนาดเอาดอกไม้ไปบูชาพระแล้วขอพรให้พระคุ้มครองเก๋ ให้เก๋ฝ่าฟันอุปสรรคชีวิตไปได้ด้วยดี ในขณะที่คนบางคนที่เราคิดว่าเค้าคือเพื่อนสนิท แต่กลับไม่แยแสเราเลยง่ะ แต่ก็ไม่เคยถือโกรธเค้าเลยนะคะ แค่คิดว่าคงไม่มีวาสนาต่อกันก็เท่านั้นเองเนาะ

พ่อทีเจ's picture

ในที่สุดแม่น้องสองเอก็กลับมา

หายไปซะนาน


เอ..ถ้าเรียกเก๋ว่าแม่น้องสองเอ ต่อไปต้องเรียกเราว่า พ่อน้องสองที ด้วยป่าวฟะ...

topping's picture

อ่านแล้วซึ้ง คิดถึงแม่เลย

อ่านแล้วซึ้ง คิดถึงแม่เลย

mahaoath's picture

กลับไทยวันแม่นี้คงได้เจอแม่แล

กลับไทยวันแม่นี้คงได้เจอแม่แล้วล่ะ นิ่งเตะ นิ่งเตะ ไม่ต้องร้อง

พบปัญหาการใช้งานแจ้งได้ที่ ฟอรั่มเกี่ยวกับเว็บไซต์
การใส่รูปภาพในเว็บ กระทู้นี้เลยครับ

aj_album's picture

กร๊ากกกก คุณพ่อน้อง2ที

กร๊ากกกก คุณพ่อน้อง2ที คิดได้ไงคะเนี่ยพี่ตั้ม จ๊าบมั่กๆค่า ...2ที... คริ คริ คริ

หม่ามี้ลูกลิง's picture

คิดว่าเราคิดคนเดียวซะอีก...

คิดเหมือนกันเลยแม่เก๋...สองที   


...สองที...มันหมายความว่าจะใด พี่ตั้มอธิบายด่วน ไม่งั้นน้องๆ ในที่นี้จะจินตนาการไปไกล

Poll

ชอบธีมใหม่ไหมครับ ?
ชอบ
71%
ชอบมาก
0%
ชอบที่สุด
29%
Total votes: 7

Tags